Το τριαντάφυλλο.

Δεν είναι πάντα εύκολο να καταλάβεις τι σε παρακινεί να θες να γράψεις …είναι ανάγκη επικοινωνίας; Με ποιόν; Με κάποιον έξω από σένα; και τι νόημα έχει μια κουβέντα που γίνεται μόνο από έναν; Το να παραθέτεις σκέψεις σε ένα χαρτί , χωρίς ορατό αντίλογο ,κ να νομίζεις ότι  έρχεσαι σε επαφή με κάποιον αγγίζει τα όρια του παράλογου, δεδομένου ότι επικοινωνία είναι διαδικασία ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ 2 η περισσότερων μελών για τα οποία η πληροφορία έχει νόημα, οπότε…. 

Από την άλλη είναι σίγουρα μια κίνηση εξωτερίκευσης ενός συναισθηματικού φορτίου , το οποίο δεν είναι απαραίτητο να σε βαραίνει. Μάλλον σε πιέζει για να βγει προς τα έξω, πλημμυρίζει την ύπαρξη σου κ ζητάει να το αναγνωρίσεις …να  του δώσεις υπόσταση…

Ίσως είναι μια ανάγκη να αποκτήσεις εσύ , ο ίδιος, οντότητα. Βλέπεις  τις σκέψεις σου να αποτυπώνονται στο χαρτί, να έχουν όρια, διαστάσεις , μορφή… Ίσως έτσι οριοθετείς  και την δική σου ύπαρξη ,έχοντας ταυτόχρονα κ το ασύγκριτο πλεονέκτημα της φαντασίας που ενέχει η δημιουργική γραφή… Φαντασία  που σου επιτρέπει ,με βατήρα το κείμενο να εκτοξευτείς παντού στο χώρο κ τον χρόνο κ πολλές φορές ακόμα κ σε διαστάσεις που δεν ορίζονται .Να σε δεις δυνατό, θεό, μέντορα, ηγέτη, παντογνώστη, θύμα η θηρευτή, ήρωα η αντιήρωα, νικητή η νικημένο.

Νομίζω ωστόσο ότι πρώτα από όλα γράφεις γιατί θες να αφηγηθείς μια ιστορία στον εαυτό σου. Να του ψιθυρίσεις κάτι κ να τον δεις να αντιδρά. Να τον δεις να το δέχεται. Να μην αποστρέφει το βλέμμα από το γραπτό , αλλά με αγωνία να σε ρωτάει για την συνέχεια ….για το παρακάτω.. Να σταματήσει να ασχολείται με τα εξωτερικά ερεθίσματα κ να στραφεί μέσα… στο κέντρο, σε εσένα τον ίδιο… να νοιαστεί Κι αφού το καταφέρεις αυτό, νοιώθεις ένα λαμπρό αίσθημα αυτοπραγμάτωσης. Μια πληρότητα που γεμίζει τον χώρο πίσω από το στέρνο σου , ένα αίσθημα γλυκιάς ζεστασιάς που ποτίζει κάθε κύτταρο σου , σε κάνει πιο ψηλό, πιο όμορφο, πιο….μοναδικό   ,πιο εσύ!

Μέσα από αυτή την διαδικασία στο τέλος , έρχεται η αυτογνωσία, η αυτοπαραδοχή κ ισως η αυτοθεραπεία μας. Ένα γραπτό κείμενο άλλωστε μπορεί να μείνει για πάντα …να χαρίσει αθανασία στον δημιουργό του κ να τον περάσει στην αιωνιότητα. Πέρα από εποχές, γεωγραφικά όρια κ κουλτούρες.

Άρα γράψω γιατί φοβάμαι τον θάνατο; Είναι η δημιουργική γραφή ,τρόπος να οχυρωθείς απέναντι στον φόβο του αναπόφευκτου;

Στο διάστημα αυτό, της πανδημίας ,με συγκλόνισε η κουβέντα μιας κυρίας καρκινοπαθούς η οποία δίνει τον δικό της αγώνα κάνοντας τις χημειοθεραπείες της.

-Έχω την εντύπωση , ότι αυτό το διάστημα δεν είμαι τόσο μόνη ….Νομίζω ότι έχω παρέα στις αγωνίες μου. Αισθάνομαι ότι τώρα με καταλαβαίνουν όλοι καλύτερα….

Άραγε γράφεις γιατί είσαι μόνος;;;

Έχει η μοναξιά μέσα θάνατο;;;;

Κ αν αρχίζω να γράφω ,δεν θα είμαι μόνος; Θα ζήσω;;;;

Κ για ποιο πράγμα να γράψω;;;;;

 Νομίζω ότι μια καλή αρχή θα ήταν να αρχίζω να γράφω στα παπαρια μου όλους αυτούς τους δήθεν, τους επιβήτορες των πάντων. Τους ωραίους άσχημους. Αυτούς με το τεράστιο εγώ, την αχαριστία κ την απληστία τους. Αυτούς τους τύπους με το χαμόγελο φωτοτυπία ,την επίκριση αγκαλιά κ τις παχύσαρκες προσωπικότητες τους, που καταλαμβάνουν τόσο ζωτικό χώρο όντας το απόλυτο τίποτα… Τόσο ίδιοι   , τόσο αναμενόμενοι κ προβλέψιμοι… Σαν ένα κοπάδια τσακάλια που παριστάνουν τα λιοντάρια!

Παιδιά… Αν  σε μια κωλοτρυπίδα βάλεις ένα τριαντάφυλλο δεν έχεις ένα βάζο… μην ξεχνιόμαστε….

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

2 Απαντήσεις

  1. Ο/Η Alexandros P λέει:

    Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους κάποιος ξεκινάει να γράψει…

    Κάποιος γιατί νοιώθει μόνος, κάποιος άλλος γιατί θέλει να διηγηθεί μια ιστορία, άλλος γιατί νοιώθει την ανάγκη να εξωτερικεύσει τον εσωτερικό του κόσμο, κάποιος άλλος ίσως γιατί έχει μια συναισθηματική πληγή που δεν γιατρεύεται, που κλείνει και ανοίγει συνέχεια, που ηρεμεί αλλά και ξαφνικά ξαναματώνει…

    Και που ο μόνος τρόπος, η μόνη παρηγορία στον πόνο της πληγής, είναι να γράφει…

    Γράφουμε ίσως γιατί κυλούμε, και όσο πλησιάζουμε στις εκβολές, νοιώθουμε ότι το γράψιμο σαν ένα σωσίβιο…

    Και ας μην ξεχνάμε, τίποτα δεν γίνεται χωρίς κίνδυνο. Τίποτα, τίποτα. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχει παρενέργειες, ούτε καν το να ζωγραφίζεις μαύρους χαρακτήρες σε ένα λευκό χαρτί..

  2. Ο/Η Nena λέει:

    Όποια και να είναι η απάντηση, στην ουσία το γράψιμο είναι πάντοτε μια πρόκληση… Σε προκαλεί να ξεκινήσεις ένα ταξίδι που δεν ξέρεις που θα σε οδηγήσει. Σε προκαλεί να ονειρευτείς και να βαδίσεις στο παραπέτασμα του τώρα και του τότε… Του φανταστικού και του αληθινού.
    Σε προκαλεί α μη τι άλλο, να γράψεις εκεί που «δεν πιάνει μελάνι» όλους όσους σου «χαλάνε την γεύση» και να «φτύσεις» από μέσα σου, όλο το δηλητήριο, που εντέχνως πάνε να σε ποτίσουν.

    Όποια και να είναι η απάντηση λοιπόν, καταλήγουμε ότι το γράψιμο είναι μια από τις βασικές σου ανάγκες, και ποια ανάγκη είναι βασικότερη, από αυτή του να είσαι ευτυχισμένος και ήρεμος, και περιτριγυρισμένος από «βάζα» με ολάνθιστα ευωδιαστά λουλούδια και όχι από μασκαρεμένες «πρωκτικές οπές »;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.