Μια ερώτηση μόνο…





Μια μόνο ερώτηση για σήμερα το βράδυ:
Όταν είστε  χάλια, όταν είστε στα πιο χαμηλά σας, όταν ο ουρανός είναι πιο μαύρος από ποτέ, υπάρχει κάποιος που μπορείτε να πάρετε τηλέφωνο και να κάτσει να σας ακούσει; Να σας ανεβάσει ψυχολογικά έστω και λίγο; Να νοιαστεί ουσιαστικά;

Καληνύχτα!
Nightcallers.gr

manos

Σκέψεις, ερωτήσεις,αγωνίες ,προσωπικές αναζητήσεις την ώρα που όλα τα σημαντικά δείχνουν να κάνουν παύση.... Θέλουμε να ελπίζουμε πως μέσα από τις δικές μας θεωρήσεις ,θα βρείτε και εσείς αφορμές και απαντήσεις στα διλήμματα του προσωπικού σας μονοπατιού.

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

2 Απαντήσεις

  1. Ο/Η M λέει:

    ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΟ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ…ΠΟΥ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΙΑ ΕΜΑΣ…ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ…ΟΠΟΤΕ ΤΟΥΣ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ…ΣΤΙΣ ΚΑΛΕΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΑΣ…
    ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ,ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΕΙΣ ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ…ΕΧΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΛΟΓΟ ΝΑ ΣΟΥ ΠΟΥΝ Η ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΝΟΗΣΙΑ🙂.. ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΦΤΙΑΞΟΥΝ ΛΙΓΟ ΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ…
    ΤΥΧΕΡΟΙ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΙ ΟΣΟΙ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ…
    ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

  2. Ο/Η S λέει:

    Πέρασα, ιδιαίτερα, παιδικά χρόνια μέχρι που κάποια στιγμή απέβαλλα ότι με φουρτουνιαζε και προκαλούσε αντάρτες στην ψυχή και το είναι μου.Επαναστατησα! Έτυχα να έχω υπέροχους φίλους που με στήριξαν σε εκείνα τα τρυφερά χρόνια.Μεσα σε αυτούς κι ο άντρας μου.
    Με κάποιους χανεσαι στο πέρασμα των χρόνων. Ειναι όμως, δύο άνθρωποι,έξω καρδιά,ανέμελοι, γελαστοί και αισιόδοξοι που πάντα μπορω να στηριχτώ σε αυτούς και να πάρουν τα βάσανα μου έστω και λίγο.
    Η μαμά επίσης, είναι πάντα εκεί αλλά επιλέγω να μην την σκοτεινιαζω!!! Κατά ένα περίεργο πράγμα! Με διεσθανεται!!!Πάντα !! Δε ξεφεύγω!!!
    Ξέρεις όμως , τι προτιμώ από το να σηκώσω το τηλέφωνο πια και να μιλήσω σε καποιον;
    Να κάθομαι και να βλέπω από το παράθυρο του σπιτιού μου την θάλασσα και με το κάθε κύμα της που σκαει στον κυματοθραύστη να νιώθω ότι θα διαλύσει έτσι, σε άπειρα μικρά μπιλακια αφρού και το δικό μου σκοτάδι. Άλλοτε κατορθωτό κι άλλοτε όχι.

    Αλλά αυτό που πραγματικά με ηρεμεί είναι να ξαπλώνω ανάμεσα στις μικρές μου. Με το βάρος από τα πόδια τους πάνω μου . Την ζεστασιά των κορμών τους.Τον ρυθμικό ήχο της ανάσας τους στα αυτιά μου.Τον ήχο από τον χτύπο της καρδιάς τους που νιώθω στο μπράτσο μου και από κει φτάνει μέχρι μέσα μου. Το φιλί τους στο κάθε μου μαγουλο!!!!!
    Την παιδική αθωότητα τους και την αγάπη την ανεπιτήδευτη!
    Ζεσταίνεται η καρδιά μου και η ψυχή μου ηρεμεί, φεύγει η σκοτεινιά και η αντάρα και νιώθει τόσο ανάλαφρη…..σαν πούπουλο πια.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.